మానవ
జీవనావసరాలలో జ్ఞానానికి తొలి ప్రాధాన్యతనిచ్చి జ్ఞానాన్ని దైవంగా భావించడం
జరిగింది .
అందుకు
ప్రతీకగా “ సరస్వతీ _ బ్రహ్మ”
ల మూర్తులను రూపొందించుకొని అర్చించినారు .
పాడి
పంటలు మొదలైన సర్వ సంపదలనూ ఆరాధనా భావంతో కొలిచి
అందుకు ప్రతీకగా “ లక్ష్మీ
_ విష్ణు “ ల
మూర్తులను
రూపొందించుకొని అర్చిస్తున్నారు . సృష్టికి మూలమైన స్త్రీ పురుష తత్త్వపు
పవిత్రతకు
ప్రతీకగా
లింగ రూపంలో పార్వతీ పరమేశ్వర మూర్తులను రూపొందించుకొని అభిషేకిస్తున్నారు .
మానవ
మనుగడకు ఆధారభూతాలైన భూమినీ , నీటినీ , నిప్పునూ , గాలినీ గౌరవించి
వాటికి
ప్రతీకలుగా దేవతా మూర్తులను రూపొందించి కొలుస్తున్నారు .
తలపెట్టిన
కార్యంలో విజయం సిధ్ధించాలంటే అవసరమైనది బుధ్ధి కుశలత . బుధ్ధి కుశలత
ద్వారా
విజయం సిధ్ధించడమనే భావనకు ప్రతీకగా “ గణేష్ మూర్తి ” ని
రూపొందించి ప్రార్థిస్తున్నారు .
నదులను
పుణ్యతీర్థాలుగా , పర్వతాలను పుణ్యక్షేత్రాలుగా , అడవులను వనదేవతలుగా ,
ప్రకృతిని
ప్రకృతి మాతగా _ ఇలా విశ్లేషిస్తూ పోతే ,
భారతీయ తాత్వికతలో చెట్టూ , పుట్టా ,
జంతువూ
, పక్షీ _ ప్రతిదీ మానవ మనుగడకు అవసరమై తద్వారా
పూజార్హమై కొలవ బడుతున్నవి .
ఇలా ,
మానవ మనుగడకు దోహదపడే అన్నింటినీ _
అది భావన కావచ్చు ,
ప్రకృతిలోని పదార్థం
కావచ్చు
. మరి , భారతీయ తాత్వికతలో దైవం లేని దెక్కడ ?
ఐతే _ జ్ఞానం
, సంపద , కార్య సిధ్ధి మొదలైన
మానవావసరాలను సాధించడానికి ఏతత్సం
బంధమైన
అవగాహన , పట్టుదల , కృషి మాత్రమే ఉపయోగపడుతాయని
గుర్తుంచుకోవాలి . కృషిని వదిలి , దైవాన్ని అడ్డంపెట్టుకొని చేసే మోసగాళ్ళ మాయ
మాటల వల్ల , మోసాల క్రతువుల వల్ల ఎలాంటి ప్రయోజనం సిధ్ధించదు .
మౌఢ్యాన్ని
వీడిన చైతన్యవంతులు దైవాన్ని ఎల్లెడలా
వీక్షించి సత్య , జ్ఞాన , ఆనంద పరవశులౌతారు .
ఇక , యుగ యుగాల మానవ చరిత్రలో ఎందరో
మహనీయులు పుట్టి , తమ తమ కాలాల
లోని
మానవ సమాజాలను చైతన్య పరచి , అండగా నిలిచి ఆరాధ్యులైనారు . కృతజ్ఞతగా ఆయా
మహాను
భావుల మూర్తులకు గుళ్లు గోపురాలు కట్టి , పూజించడం , వారి జయంతులను
పర్వదినాలుగా
నిర్వహించడం భారతీయ తత్వంలోని గొప్పదనం .
ప్రపంచవ్యాప్తంగా
వీక్షిస్తే , శ్రీరాముడు , శ్రీకృష్ణుడు , బుధ్ధుడు , సాయి మహరాజ్ , క్రీస్తు , మహమ్మదు _
ఇంకా
అనేక మంది మహనీయులు వందనీయులు .
ఇంకా , ప్రాంతాల వారీగా
ప్రసిధ్ధులైన మహనీయులెంతో మంది జనాల నీరాజనాలందుకుం
టున్నారు
. మరి , భగవత్తత్వం ప్రతిభాసించని చోటెక్కడ ? దైవం లేనిదెక్కడ ? మలిన మస్తిష్కాలలో తప్ప .
